ÚLTIMOS VÍDEOS

Antes de compartir convosco os vídeos e fotos do festival de fin de curso, quero deixar no blog os vídeos da Presentación sobre África coa que estivemos traballando neste curso ao longo do proxecto.

Algúns de vós xa os tendes no pen-drive que levaron os nenos/as co resto dos traballos do trimestre.

Espero que vos resulte interesante velos. Son una pequena mostra de como intentamos reflexionar sobre o que vemos, sobre como intentamos recordar información e asociar diferentes datos, sobre como intentamos perder o medo a participar, a debatir e a opinar, sobre como intentamos formar parte dun grupo e respectar normas de convivencia etc.etc.

O NOSO LIBRO DE ÁFRICA

O libro de aula que recolle o noso percorrido polo continente africana xa está viaxando (en realidade debería dicir por fin está viaxando) ás casas dos pementeiros/as. Ata o de agora dúas nenas tiveron a oportunidade de disfrutalo (ou iso espero) coas súas familias.

Co libro tamén viaxan un puzzle duns masais e unhas máscaras de animais africanos (xirafa, cebra, león, leopardo, impala, elefante, avestruz, loro e mandril) coas que fixemos teatro na aula e, tamén, representamos o conto de "A sorpresa de Nandi". Podedes xogar con elas todos os membros da familia e ata inventar novas historias, representalas e gravalas. 

O libro é bastante gordiño pero non vos asustedes porque case todo son fotografías que intentan recoller algunhas das actividades que fixemos ao longo do curso. Tiña moitas ganas de incluir todos os retos que fixemos pero non me dou tempo de incluílos. Espero que comprendades que o máis importante foi o proceso en sí mesmo, o que investigamos e vivimos no cole, o que aprendemos xuntos, o que nos ilusionamos ou o que nos costou máis esforzo. É dicir, o libro é un recordo, unha maneira de gardar unhas imaxes coa pretensión de convertir en permanente unha experiencia, de facer duradeira unha pegada, de poñerlle barreiras de papel ao esquecemento.

Estoulle pedindo ás familias se poden ver o libro e pasarllo a outro/a pementeiro/a o mesmo día que o reciben (ou que o vexan conxuntamente). Sei que unha tarde xa é bastante curta para velo e media tarde aínda máis, claro. Entendo que, ás veces, non sexa posible facelo. Simplemente quero que a maioría dos nenos/as o teñan na casa polo menos un par de horas para que vos conten e expliquen cousas. 

Pero como temos poucos días de curso por diante, e seguramente non teñamos tempo suficiente  para que viaxe a todas as casas, aproveito para dicirvos que podedes dispor do libro durante o verán para velo con calma ou mesmo fotocopialo ou escanealo se vos apetece. Algunhas mamás e papás comentáronme, en ocasións, que gardaban os libros dos proxectos de infantil como recordo e paréceme estupendo se vos tamén o queredes facer.

Aproveito esta entrada para comentar que tivemos outra visita no espazo de infantil para ver a nosa decoración africana. Nesta ocasión viñeron os alumnos e alumnas de 5ºB coa súa profe Ana.

¡GRAZAS  POLA VISITA CHIC@S E PROFE ANA!

CEBRAS

Temos un novo reto resolto. Nesta ocasión tiña que ver coas cebras. O venres pedín aos pementeiros/as que investigaran sobre se as cebras se podían domesticar e, por outra banda,  que buscaran a razón pola que as cebras, cando descansan, se colocan unha mirando cara un lado e outra cara o outro desta maneira:

E aquí temos aos vencedores do reto:

Como podedes ver Nora, Ana, Noa, Roi, Inés e Anxo trouxeron moita información sobre o tema.

¡PARABÉNS chicos/as!

En principio, parece ser que as cebras non son moi dadas a deixarse domesticar porque son animais moi imprevisibles e difíciles de controlar, sobre todo cando están nerviosas. Pero houbo algúns intentos de facelo. Por exemplo un médico en Nairobi empregaba unha cebra como medio de transporte cando ía visitar aos enfermos (en lugar de ir a cabalo como sería o más habitual na época) e, tamén, Lord Rothschild tiña un carruaxe tirado por catro cebras que deixaba a todo o mundo abraido cando circulaba por Londres. Anxo tamén nos contou que hai unha cebra domesticada en Madrid.

       Sobre a segunda parte da investigación, hoxe aprendemos que as cebras descansan unha mirando cara un lado e outra cara o outro por dúas cuestións básicas: unha, para espantar as moscas da cara da compañeira coa cola e dúas, para vixiar se un depredador merodea polos arredores disposto a comer cebra.

O venres as profes Ana e María foron cos seus nenos, e unha representante da aula "A Pementeira", visitar as aulas de primaria para invitar a todos os que quixeran a ver a decoración africana da zona de infantil.

E o luns, os alumnos e alumnas de 5º curso da profe Teresa viñeron visitar a nosa "exposición" e Anxo e Leo saíron voluntarios para facer de guías e explicáronse algunhas cousiñas aos visitantes.

¡GRAZAS  CHIC@S  E PROFE TERESA POLA VISITA E POLA VOSA ATENCIÓN!

CAFÉ E POESÍA

Supoño que xa notástedes que me gustan estas mesturas un pouco raras. Hoxe temos dúas cousas aparentemente moi distintas pero que podemos relacionar con certa facilidade porque, ¿a quen non lle gustaría tomar unha boa taza de café e disfrutar, a vez, da lectura dun bo poema?

Pois alá imos. O último reto na Pementeira consistía en averiguar onde e como foi o "descubremento" do café. E chegaron as respostas dos intrépidos investigadores:

Iker, Leire, Alma, Anxo, Zinthia, Antía, Noa, Alba, Inés e Samuel averiguaron que o café se atopou en Etiopía grazas a que un pastor chamado Kaldi observou qque as súas cabras comían unhas pequenas froitas de cor vermello que as poñían moi nerviosas e cheas de enerxía. Kaldi levou unha mostra das follas e os froitos do cafeto a un monasterio e os monxes empezaron a preparar un brebaxe e a consumilo para evitar quedar durmidos durante os oficios nocturnos.

 A outra parte do título da entrada de hoxe era a poesía. Pois isto é porque, entre todos, estamos escribindo e ilustrando unha poesía sobre África que poderedes ver no libro de aula que estou elaborando sobre o desenvolvemento do proxecto deste ano. Vou compartir convosco un pequeno adianto para que vexades que ben nos está quedando e, tamén, para que comprobedes que hai moitos avances na lecto-esciura. Tende en conta que a maioría dos nenos/as están escribindo autónomamente, ao meu dictado (certamente procuro marcar bastante os sonidos para que vaian identificando os grafemas que deben empregar pero están esforzándose moito) e non lles indico que letras deben escribir excepto nos casos en que me fan preguntas moi concretas como: ¿con B ou con V?, ¿leva tilde?...

E coa plastilina seguimos modelando moitas cousas de África. Pero o máis importante é que algúns pementeiros/as estanse esforzando en modelar, en darlle volumen ás cousas que queren representar e en plasmar ideas ou imaxes que teñen nas súas cabezas.